مفهوم وسایل نقلیه الکتریکی
وسیله نقلیه الکتریکی (EV) یک وسیله نقلیه موتوری است که توسط یک باتری ذخیره انرژی روی صفحه کار میشود و توسط موتورهای الکتریکی به حرکت در میآید که به طور کامل یا جزئی جایگزین موتورهای احتراق داخلی با سوخت بنزین یا گازوئیل میشود.
عمدتاً به سه دسته تقسیم می شود:
وسیله نقلیه الکتریکی باتری (BEV): تنها با باتری های برقی بدون موتورهای احتراق داخلی تغذیه می شود و از طریق تجهیزات شارژ AC یا DC شارژ می شود.
دوشاخه-خودروی هیبریدی الکتریکی (PHEV): مجهز به باتری{1}}سیستم موتور و موتور سوخت، پشتیبانی از شارژ خارجی. برای سفرهای کوتاه با برق خالص کار می کند و برای سفرهای طولانی-به حالت هیبریدی می رود.
وسیله نقلیه الکتریکی با برد وسیع-(EREV): چرخها فقط توسط موتورهای الکتریکی به حرکت در میآیند. موتور احتراق داخلی به جای هدایت مستقیم وسیله نقلیه به عنوان یک ژنراتور برای شارژ باتری عمل می کند.
وسیله نقلیه الکتریکی هیبریدی (HEV) به وسیله نقلیه ای اطلاق می شود که می تواند حداقل از دو نوع منبع ذخیره انرژی روی برد انرژی دریافت کند: سوخت مصرفی و دستگاه های ذخیره انرژی قابل شارژ. یک خودروی الکتریکی هیبریدی حداقل به یک پیشرانه مجهز به موتور احتراق داخلی و یک پیشرانه با موتور الکتریکی مجهز است. به عبارت ساده تر، این سیستم قوای محرکه یک وسیله نقلیه با سوخت معمولی و یک وسیله نقلیه الکتریکی باتری دار را در مرحله خاصی از انتقال نیرو ترکیب می کند.
یک خودروی الکتریکی هیبریدی دارای حداقل دو پیشرانه نسبتاً مستقل است. این امکان استفاده از موتورهای کوچکتر- را فراهم میکند. با جبران نیرو از سیستم محرک الکتریکی و تنظیم اوج-قدرت اصلاح، موتور عمدتاً در محدوده-راندمان بالا و انتشار کم-خود کار میکند. در مقایسه با خودروهای سوخت معمولی، راندمان تبدیل انرژی بالاتری را ارائه می دهد و در عین حال مصرف سوخت و آلاینده های اگزوز را کاهش می دهد.
برخلاف خودروهای برقی با باتری، خودروهای الکتریکی هیبریدی میتوانند از زیرساختهای سوختگیری موجود استفاده کنند و همان محدوده رانندگی را با خودروهای سوخت سنتی ارائه کنند. این به طور مؤثری به اشکال فعلی برد کوتاه حرکت تک شارژ- که در خودروهای الکتریکی خالص دیده میشود، میپردازد.