در صورتی که زیرساخت های شارژ ادامه داشته باشد، پیشرفت در فناوری باتری خودروهای الکتریکی می تواند شارژ را با زمان سوخت گیری رقابتی کند.
پروژههای زیرساختی شارژ سریع-هم در حال انجام استچینیشهرها پکن قصد دارد تا پایان سال 2025 1 000 ایستگاه های شارژ فوق سریع بسازد و چونگ کینگ تا پایان سال 2025 4 000 شارژرهای فوق سریع- اضافه کند. شهرهای چین
در جای دیگر،کرهشاهد رشد سریع موجودی شارژرهای سریع خود (از جمله فوق-سریع) بوده است، که از 34 000 در سال 2023 به 47 000 در سال 2024 افزایش یافته است. در سال 2025، مقامات قصد دارند 4 400 شارژرهای سریع جدید را در مناطق پر تقاضا مستقر کنند. بودجه کل کره برای تقویت زیرساخت شارژ با 40 درصد افزایش نسبت به سال 2024 به 620 میلیارد وون کره (وون کره ای) (425 میلیون دلار) رسید که 60 درصد از بودجه اختصاص داده شده را شارژرهای سریع هدف قرار می دهد و مابقی را به تأسیسات شارژ هوشمند{13} کند اختصاص می دهد. درهندسه شرکت بزرگ دولتی-بازاریابی نفت، تقریباً 8 000 نقاط شارژ سریع-در طول سالهای 2023 و 2024 ایجاد کردند که توسط طرح فاز دوم FAME تأمین میشود.
دارندگان خودروهای برقی گزارش میدهند که سرعت شارژ مهمترین نکته آنها هنگام استفاده از شارژرهای عمومی است. نگرانیهای ایمنی مربوط به فناوری باتری خودروهای برقی مدتهاست که عامل محدودکنندهای در رسیدن به شارژ سریعتر بوده است، اما نوآوریهای اخیر اکنون چشمانداز{1} شارژ سریع را تغییر میدهند.
در طول شارژ، یون های لیتیوم از کاتد به آند آزاد می شوند. اگر فرآیند در مقایسه با سرعت شارژ مورد نظر بسیار کند باشد، لیتیوم میتواند روی سطح آند جمع شود و دندریتهایی را تشکیل دهد - ساختارهای سوزنی{1}} که میتوانند باتری را سوراخ کنند و به طور بالقوه باعث اتصال کوتاه و آتشسوزیهای کنترل نشده شوند. با این حال، اخیراً، برخی از تولیدکنندگان باتری تا حد زیادی موفق شدهاند از طریق طراحیهای آند پیشرفته، مانند ساختارهای چند{3}}گریدانی که جذب لیتیوم را تسریع میکنند، به این موضوع رسیدگی کنند.
در سال 2023، CATL باتری Shenxing را روانه بازار کرد که قادر است حدود 30 درصد باتری را تنها در 5 دقیقه شارژ کند و 200 کیلومتر برد اضافی را فراهم کند. این در سال 2024 بیشتر بهبود یافت، زمانی که آنها با همکاری SAIC-GM یک باتری با چگالی انرژی مشابه اما سرعت شارژ سریعتر عرضه کردند - که امکان شارژ مجدد بیش از 40٪ از ظرفیت باتری در 5 دقیقه - و همچنین باتری با همان سرعت شارژ (30٪ در 5 دقیقه) اما افزایش تراکم انرژی 30 کیلومتر در 0 دقیقه، افزایش یافت. برای مقایسه، یک سوپرشارژر معمولی تسلا می تواند در همان زمان حدود 100 کیلومتر برد اضافی ارائه دهد.
در مارس 2025، BYD با پلتفرم Super{1}e خود معیار جدیدی را تعیین کرد که ادعا میشود حدود 400 کیلومتر برد را در 5 دقیقه ارائه میکند. این جهش با-تراشههای قدرت کاربید سیلیکون نسل بعدی، خنککننده تمام-مایع-و معماری 1 000 V امکانپذیر شد که امکان اتصال با شارژ 1 مگاواتی را فراهم میکند. تنها یک ماه بعد، CATL نسل دوم باتری Shenxing خود را معرفی کرد که سرعت شارژ حتی بالاتری را ارائه می دهد. شارژ مگاوات قبلاً به وسایل نقلیه سنگین{12} محدود میشد، جایی که انرژی در بستههای باتری تقریباً ده برابر بزرگتر از خودروهای سواری توزیع میشد. در حال حاضر، پیشرفت در فناوری باتری و پلت فرم های شارژ، این قابلیت را به بازار خودروهای سواری می آورد و اولین مدل ها در حال حاضر در چین به فروش می رسند.
با این حال، تحقق کامل این مزایا به استقرار زیرساختهای شارژ فوق العاده-قدرت- بستگی دارد. شارژرهای مگاواتی بارهای قابل توجهی را بر روی شبکه ها تحمیل می کنند، که اغلب به ارتقاهایی نیاز دارند که می تواند به طور قابل توجهی استقرار را کند یا محدود کند و گران تر از شارژرهای سریع است که می تواند منجر به قیمت شارژ بالاتر برای مصرف کنندگان شود. جفت کردن این شارژرها با فضای ذخیرهسازی باتری برای کاهش تقاضای اوج و بهینهسازی استفاده از شبکه ممکن است راهی برای تسریع در عرضه- آنها باشد. با توجه به چالش زیرساختی، BYD - همراه با پلتفرم Super{6}e خود - برنامههایی را برای استقرار شارژرهای 4 000 مگاواتی با پشتیبانی از ذخیرهسازی باتری در چین اعلام کرده است. این تکامل همچنین وابستگی متقابل بین دو بازار بزرگ باتری - باتریهای EV و ذخیرهسازی باتری - را تقویت میکند که به طور بالقوه مزیت رقابتی تولیدکنندگانی را که هر دو را تولید میکنند، مانند BYD و CATL افزایش میدهد.
برای بیشتر مصرفکنندگان، شبکههای شارژر سریع قابل اعتماد با قابلیت شارژ مجدد وسیله نقلیه در 15-20 دقیقه ممکن است برای سفرهای طولانی مدت کافی باشد. با این حال، توانایی شارژ خودروهای الکتریکی در بازه زمانی قابل مقایسه با سوختگیری خودروهای معمولی میتواند پذیرش مصرفکننده را تسریع کند.
مکان و سرعت ایستگاه های شارژ عمومی نشان دهنده استفاده معمولی است
اکثر شارژرهای عمومی در مناطق شهری شارژرهای کندی هستند اما شارژرهای بزرگراهی سهم بیشتری از ظرفیت را به خود اختصاص می دهند
کشورها و شهرها رویکردهای متفاوتی را برای استقرار ایستگاه های شارژ عمومی بر اساس توزیع جمعیت، در دسترس بودن شارژ خانه و شبکه های جاده ای اتخاذ کرده اند، اگرچه برخی از مشترکات وجود دارد. در حال حاضر، در اروپا و ایالات متحده، بیش از دو سوم -شارژرها در مناطق شهری قرار دارند. در اتحادیه اروپا، استقرار به طور گسترده از الگوهای مسکن پیروی می کند و بیش از 70 درصد جمعیت اکنون در فاصله 1 کیلومتری از یک نقطه شارژ زندگی می کنند. در ایالات متحده که تراکم جمعیت کمتری دارد، کمتر از نیمی از جمعیت در فاصله 1 کیلومتری شارژر زندگی می کنند.
زیرساخت شارژ عمومی در شهرها و مناطق شهری عمدتاً از شارژرهای آهسته (کمتر یا مساوی 22 کیلو وات) تشکیل شده است که تا همین اواخر رایج ترین فناوری مورد استفاده بود. تنها 15 درصد از شارژرهای عمومی شهری در اروپا دارای توان بالای 22 کیلووات هستند. این سهم در ایالات متحده کمی بالاتر است، جایی که نزدیک به 30٪ از شارژرهای عمومی شهری سریع هستند. در حالی که استقرار شارژرهای سریع می تواند به خدمات رسانی به خودروهای برقی بیشتر در هر نقطه شارژ در روز کمک کند، ظرفیت محدود شبکه موجود در مراکز شهر یا مناطق شهری می تواند مانعی ایجاد کند.
به طور متوسط، در ایالات متحده و اروپا، بین 4 تا 6 درصد از نقاط شارژ عمومی در امتداد بزرگراه ها قرار دارند و حداقل 22 کیلووات توان دارند. نروژ از این قاعده مستثنی است و تقریباً 20٪ از شارژرهای آن شارژرهای سریع هستند که در کنار بزرگراه ها قرار گرفته اند، در نتیجه هدف سال 2016 برای نصب ایستگاه های شارژ سریع حداقل هر 50 کیلومتر در جاده های اصلی برای پشتیبانی از سفرهای طولانی-مسافت است. با در نظر گرفتن قدرت شارژ به جای امتیاز، سهم حتی بزرگتر می شود، به طوری که 35٪ از ظرفیت شارژ عمومی در امتداد بزرگراه در نروژ قرار دارد. در تمام کشورهای در نظر گرفته شده، سهم شارژرهای بزرگراهی از نظر توان کل بیشتر از شارژرهای موجود در بزرگراه است، زیرا شارژرهای بزرگراهی سریعترین هستند.
شهرهای بزرگ اروپایی معمولاً شارژرهای بیشتری در هر EV نسبت به مناطق اطراف دارند
ویژگی های مختلف جاده ها، ساختمان ها و فضاهای پارکینگ در شهرهای مختلف می تواند بر استراتژی استقرار شارژرهای عمومی تأثیر بگذارد. در شهرهایی مانند آمستردام، که ساختمانهای مسکونی و اداری اغلب دارای پارکینگ خصوصی کمتری هستند، شارژرهای عمومی بیشتری باید در دسترس باشند. شارژرهای عمومی در شهرها باید به تاکسی ها و وسایل نقلیه تحویلی که شارژ شبانه برای آنها کافی نیست و همچنین سایر بازدیدکنندگان شهر که ممکن است در طول روز نیاز به شارژ داشته باشند، سرویس دهند. تقسیم بین شارژ یک شبه توسط ساکنان و شارژ فرصت برای سایر وسایل نقلیه بر سرعت و توزیع هزینه های عمومی تأثیر می گذارد، همانطور که با ظرفیت شارژ به ازای هر EV در انبار منعکس می شود.
شهرهای اروپایی سطوح مختلفی از پذیرش خودروهای الکتریکی دارند. شهرهای اسکاندیناوی مانند اسلو، استکهلم و کپنهاگ بیشترین سهم خودروهای برقی را در ناوگان خود دارند که 55، 35 درصد و 20 درصد از خودروها برقی هستند. اسلو بهعنوان بالغترین بازار، یکی از بالاترین نسبتهای EV به ازای هر شارژر (بیش از 30) و کمترین ظرفیت موجود در هر EV (حدود 1 کیلووات) را دارد. هر دو کپنهاگ و استکهلم کمتر از 10 خودروی برقی در هر نقطه شارژ عمومی در شهر دارند - کمتر از میانگین ملی آنها، که نشان می دهد گسترش پوشش در شهرها قبل از مناطق روستایی اطراف بزرگراه ها اولویت بندی شده است.
شهرهای هلند، آلمان و فرانسه سهم کمتری از خودروهای الکتریکی در ناوگان دارند. در آمستردام، اوترخت، پاریس، برلین و مونیخ، بین 6 تا 13 درصد خودروها برقی هستند. از نظر پوشش و ظرفیت، شهرهای هلند در مقایسه با میانگین ملی و شهری عملکرد بهتری دارند. به طور خاص، شکاف بین ظرفیت شهری در هر EV و میانگین کشوری نشان می دهد که این شهرها تاکید بیشتری بر شارژرهای سریعتر و نصب آنها در تراکم بالاتر نسبت به سایر مناطق خارج از شهر داشته اند.
بزرگراه های اروپایی نسبت به بزرگراه های ایالات متحده پوشش شارژر بیشتری دارند
در پایان سال 2024، بیش از 75 درصد از شبکه بزرگراه های اروپا دارای شارژر در فاصله حداکثر 50 کیلومتری از هم بودند، در حالی که تنها 35 درصد از سیستم بزرگراه های بین ایالتی ایالات متحده دارای همان سطح پوشش بودند. در اروپا، پوشش متفاوت است: به عنوان مثال، در هلند، بلژیک، نروژ، آلمان و فرانسه، بیش از 90 درصد از شبکه بزرگراه ها هر 50 کیلومتر یک نقطه شارژ دارند، در حالی که در اسپانیا و لهستان این سهم زیر 80 درصد است. به طور مشابه، استقرار در ایالات متحده در مناطق مختلف متفاوت است. در منطقه اقیانوس آرام (به عنوان مثال کالیفرنیا، اورگان و واشنگتن)، که بیشترین سهم از سهام خودروهای برقی را دارد، 70 درصد از بزرگراه ها دارای زیرساخت شارژ در هر 50 کیلومتر هستند، اما در مرکز کشور این سهم بین 20 تا 30 درصد است.
-شارژ سریع فوق العاده (150 کیلووات و بالاتر) مستقیم ترین مقایسه را با ایستگاه پیت بزرگراهی معمولی امکان پذیر می کند، جایی که زمان شارژ 15 دقیقه می تواند 150 کیلومتر مسافت بیشتری را برای رانندگی فراهم کند. اگر شارژرهای سریع نیز در نظر گرفته شوند، پوشش شارژ در اتحادیه اروپا افزایش می یابد، به طوری که 25 درصد جاده ها حداقل در هر 50 کیلومتر شارژر سریع دارند. در ایالات متحده، سهم شبکه جاده ای بین ایالتی تحت پوشش یک ایستگاه شارژ نیز از نزدیک به 30 درصد با در نظر گرفتن شارژ سریع{12}به طور انحصاری، به نزدیک به 40 درصد با احتساب شارژ سریع افزایش می یابد.
علیرغم پوشش بالای زیرساخت شارژ در امتداد جادههای اروپا، تعداد ایستگاههای شارژ سریع-در امتداد بزرگراهها به طور قابل توجهی کمتر از پمپ بنزینها است. اطمینان از یک شبکه شارژ متراکمتر به رفع اضطراب برد کمک میکند و به القای اطمینان در پذیرش خودروهای برقی کمک میکند تا شارژ را مانند سوختگیری معمولی راحتتر و مطمئنتر کند. این به انعطافپذیری بیشتری در برنامهریزی مسیرها در اطراف توقفهای شارژ کمک میکند و به رسیدگی به بدترین سناریوهای موردی، مانند انحرافهای غیرمنتظره، تاخیرهای ترافیکی، یا شرایط آب و هوایی شدید کمک میکند.
شارژ عمومی همیشه با شارژ قابل دسترس برابر نیست
حدود 20٪ از شارژرهای عمومی در اروپا در واقع "نیمه{1}"عمومی هستند، به این معنی که دسترسی به بخشی از جمعیت محدود است، مانند شارژرهایی که توسط هتل ها یا سوپرمارکت ها ارائه می شود و فقط برای مشتریان قابل دسترسی است. چنین شارژرهایی همچنین ممکن است دارای موانع فیزیکی و ساعات محدودتری باشند که دسترسی و تجربه شارژ را کاهش میدهد.
موانع فنی همچنین میتوانند از سهولت استفاده، حتی برای ایستگاههای شارژ کاملاً عمومی، جلوگیری کنند، همانطور که ممکن است در انواع دوشاخههای ناسازگار رخ دهد (مانند نوع 2، سیستم شارژ ترکیبی، CHAdeMO). عوامل دیگری مانند سیستم پرداخت یا (در مورد شارژرهای تسلا)، برند خودرو نیز میتوانند قابلیت استفاده از زیرساخت شارژ را محدود کرده و دسترسی کلی را کاهش دهند. بنابراین، استانداردسازی، در ترکیب با دسترسی به داده های قابل اعتماد در مورد در دسترس بودن و قیمت گذاری ایستگاه های شارژ، برای دسترسی بیشتر به زیرساخت های شارژ عمومی مهم است.
ظرفیت شارژ عمومی برای{0}}خودروهای الکتریکی سبک تقریباً نه برابر تا سال 2030 افزایش مییابد
به طور کلی، پذیرندگان اولیه خودروهای الکتریکی تمایل به دسترسی به شارژ خانگی بالاتر از جمعیت گستردهتر دارند. با وجود اینکه LDVهای الکتریکی 15 درصد از موجودی جهانی را در سال 2030 در STEPS تشکیل می دهند - که می تواند به عنوان عبور از مرحله اولیه-پذیرش در نظر گرفته شود - انتظار می رود با توجه به مقرون به صرفه بودن و راحتی، شارژ خانگی در صورت موجود بودن، روش ترجیحی برای شارژ یک خودروی برقی باقی بماند. در دسترس بودن شارژ در سایر مکانهای خصوصی، مانند محلهای کار، و شارژ عمومی، همچنین از پذیرش گستردهتر خودروهای الکتریکی، بهویژه در میان جمعیتهایی که به شارژ خانه دسترسی ندارند، یا برای سفرهای طولانی مدت پشتیبانی میکند. در STEPS، حدود 150 میلیون نقطه شارژ از سال 2025 تا پایان سال 2030 اضافه میشود که تقریباً دو-آنها را شارژرهای خانگی، 30 درصد دیگر شارژرهای خصوصی، و 8 درصد باقیمانده نقاط شارژ عمومی را تشکیل میدهند.
ساخت{0}}خارج از نقاط شارژ عمومی در STEPS برای منعکس کردن تعداد مورد نیاز برای خدمت به انبارهای LDV الکتریکی پیش بینی شده در سناریو در نظر گرفته شده است. به این ترتیب، پیشبینیهای شارژ بر اساس خطمشیها و روندهای بازار است که پیشبینیهای خودرو را هدایت میکند، نه صرفاً مطابقت{2}}خطمشیها و مقررات مربوط به شارژ. با این حال، پیشبینیهای نقطه شارژ، روندهای منطقهای، مانند تکامل تاریخی تعداد نقاط شارژ در هر EV، سهم و ظرفیت شارژرهای سریع عمومی، و دسترسی به خانه و سایر شارژهای خصوصی را در نظر میگیرند. به طور کلی، با رشد بازارهای خودروهای برقی، انتظار میرود بهینهسازی شبکه شارژ عمومی بهبود یابد، به این معنی که استفاده میتواند بدون تأثیر منفی بر تجربه کاربر افزایش یابد. در همین راستا، در STEPS، تعداد LDV های الکتریکی در هر نقطه شارژ عمومی در سراسر جهان از حدود 11 عدد در سال 2024 به حدود 14 عدد در سال 2030 افزایش می یابد.
تعداد نقاط شارژ موجود تنها یک معیار پوشش را تشکیل می دهد. ظرفیت شارژ نصب شده نیز مهم است. شارژرهای سریع عمومی، با ظرفیت شارژ بالاتری که دارند، می توانند انرژی بیشتری را تامین کنند و بنابراین تعداد بیشتری خودروهای برقی در روز را نسبت به شارژرهای آهسته ارائه می دهند. بیش از نیمی از ظرفیت شارژ نصب شده برای سرویس دهی به LDV های الکتریکی بین سال های 2025 تا پایان سال 2030 در STEPS به شکل شارژرهای عمومی سریع است. این بدان معناست که ظرفیت شارژ سریع عمومی تا سال 2030 بیش از ده برابر می شود، در حالی که ظرفیت شارژ خصوصی کمتر از چهار برابر افزایش می یابد.
درچیننسبت نسبتاً پایین LDV های الکتریکی به نقاط شارژ عمومی که در دهه گذشته حفظ شده است تا حدی به این دلیل است که مالکان چینی EV تمایل دارند در شهرهای متراکم با دسترسی محدود به شارژ خانگی متمرکز شوند. در STEPS، نسبت LDV های الکتریکی به ازای هر نقطه شارژ عمومی نسبتاً پایین است اما همچنان به حدود 11 افزایش می یابد. موجودی نقاط شارژ عمومی در چین تا سال 2030 در STEPS بیش از سه برابر افزایش می یابد و به بیش از 12 میلیون نقطه شارژ می رسد. سهم شارژرهای سریع عمومی مانند نیمه اول این دهه به رشد خود ادامه می دهد و از حدود 45 درصد در سال 2024 به بیش از 50 درصد در سال 2030 رسیده است. در سال 2024، چین حدود 850 000 نقطه شارژ عمومی اضافه کرد. میانگین اضافههای سالانه مورد نیاز برای دستیابی به انبار شارژ عمومی پیشبینیشده در STEPS در سال 2030، حدود 75 درصد بیشتر از آنچه در سال 2024 مشاهده شد، و 60 درصد بیشتر از موارد اضافه شده در سال 2023 است. برای دستیابی چین به انبار LDV الکتریکی در حدود 140 میلیون در سال 2030، همانطور که در STEPS، نیاز به حفظ یک 1 charrat عمومی در هر نقطه است. به طور متوسط، هر سال 1.5 میلیون امتیاز شارژ خالص اضافه می شود. ظرفیت شارژ عمومی در چین در STEPS حدود 900 گیگاوات تا سال 2030 افزایش می یابد. برای محدود کردن استرسی که شارژ EV بر روی شبکه وارد میکند، دولت چین خطمشی برای استانداردسازی فناوریهای{25}}خودروها به شبکه{26} منتشر کرده است که از طریق آن انتظار میرود خودروهای برقی تا سال 2030 10 گیگاوات ظرفیت انعطافپذیر را ارائه دهند.
دراروپا، موجودی نقاط شارژ عمومی تا سال 2030 در STEPS دو برابر می شود و به بیش از 2 میلیون می رسد. سهم شارژرهای سریع همچنان در حال افزایش است و در سال 2030 در STEPS به 30 درصد میرسد، از کمتر از 20 درصد در سال 2024. به این ترتیب، ظرفیت شارژ عمومی در سراسر اروپا در سال 2030 به 115 گیگاوات میرسد که شامل شارژرهای آهسته و سریع میشود. افزایش سهم شارژرهای سریع و همچنین رشد میانگین توان آنها به این معنی است که در حالی که نسبت LDV های الکتریکی در هر نقطه شارژ از کمتر از 15 در سال 2024 به نزدیک به 25 در سال 2030 افزایش می یابد، ظرفیت شارژ عمومی در هر خودرو به بیش از 2 کیلو وات در هر LDV الکتریکی افزایش می یابد. این سطح از ظرفیت شارژ عمومی از اهداف خروجی توان تعیین شده در EU AFIR (1.3 کیلووات به ازای هر باتری LDV الکتریکی و 0.8 کیلووات در هر دوشاخه{18}}در هیبریدی) فراتر می رود. برای رسیدن به سطح شارژ عمومی پیشبینیشده در STEPS در سال 2030، اروپا باید بهطور میانگین تا سال 2030 سالانه 210 000 نقطه شارژ عمومی اضافه کند، که کمتر از 275 000 نقاط شارژ عمومی اضافهشده در سراسر اروپا در سال ۲۰۲۴ است.
فراتر از مقررات اتحادیه اروپا، اهداف ملی برای زیرساخت های شارژ عمومی در اروپا وجود دارد. به عنوان مثال، دولت فرانسه قصد دارد تا سال 2030 400 000 ایستگاه شارژ عمومی در دسترس داشته باشد، تقریباً دو--{5}}نیم برابر تعداد موجود در پایان سال 2024. دولت بریتانیا هدفی را برای حداقل 300 000 ایستگاه شارژ عمومی در سال 2030 اعلام کرده است. سه-و{10}}و{10}}یک-برابر سهام در سال 2024. دولت آلمان نیز قبلاً هدف 1 میلیون نقطه شارژ عمومی را تا سال 2030 تعیین کرده است، اگرچه گروههای صنعت انرژی از این هدف انتقاد کردهاند که بیش از حد مورد نیاز است.
درایالات متحده، موجودی نقاط شارژ عمومی LDV از تقریباً 200 000 در پایان سال 2024 به بیش از 500 000 در پایان سال 2030 در STEPS افزایش می یابد. این فرض میکند که روند تاریخی افزایش نسبت LDV الکتریکی به ازای هر نقطه شارژ عمومی ادامه مییابد و در سال 2030 تقریباً 40 LDV الکتریکی در هر نقطه شارژ عمومی وجود دارد که از حدود 32 دستگاه در سال 2024 افزایش یافته است. اگرچه این نسبت به طور قابلتوجهی بالاتر از میانگین جهانی است، یافتههای نظرسنجی اخیر نشان میدهد که بیش از 85 درصد از مالکان ایالات متحده به خانههای برقی دسترسی دارند. با این حال، با افزایش فروش خودروهای الکتریکی، انتظار می رود این سهم کاهش یابد. علاوه بر این، اکثر دارندگان خودروهای برقی با شارژرهای خانگی هنوز هم به صورت هفتگی از شارژرهای عمومی استفاده می کنند.
سهم شارژرهای سریع در ایالات متحده از کمتر از 30٪ در سال 2024 به 40٪ در سال 2030 در STEPS افزایش می یابد، به این معنی که ظرفیت شارژ عمومی موجود در هر LDV الکتریکی به بیش از 1.5 کیلو وات در هر EV افزایش می یابد. در سال 2024، ایالات متحده حدود 35 000 نقطه شارژ عمومی را در سراسر کشور اضافه کرد. برای رسیدن به بیش از 0.5 میلیون پیشبینیشده در STEPS در سال 2030، ایالات متحده باید به طور متوسط 58 000 نقطه شارژ عمومی در سال ایجاد کند. در پایان سال 2024، کمتر از 200 ایستگاه که از طریق برنامه NEVI تأمین مالی میشدند (که کمتر از 1٪ از اضافهشدههای شارژ عمومی در سال 2024 را نشان میدادند) در حال فعالیت بودند، اما بیش از 3 500 جوایز یا توافقنامههای مشروط داشتند. با این حال، از آنجایی که سیاست های زیربنایی اجرای برنامه فرمول NEVI اکنون در دست بررسی است، آینده بودجه فدرال برای زیرساخت شارژ EV نامشخص است. با این وجود، NEVI و سایر نقاط شارژ با بودجه فدرال قبلاً کمتر از 15٪ از استقرارهای غیر{21} شارژ غیر خانگی اعلام شده را نشان میدهند.
درهند، تعداد نقاط شارژ عمومی از 75 000 در پایان سال 2024 به حدود 375 000 تا پایان سال 2030 در STEPS افزایش می یابد تا از انباری کمتر از 3 میلیون LDV الکتریکی پشتیبانی کند. در نتیجه، در سال 2030 در STEPS حدود 7 LDV الکتریکی در هر نقطه شارژ عمومی وجود دارد که از کمتر از 4 عدد در سال 2024 افزایش یافته است. برای رسیدن به این ذخیره پیشبینیشده از نقاط شارژ عمومی، باید به طور میانگین هر سال تا سال 2030 حدود 50 000 نقطه شارژ اضافه شود، که حدود 30 درصد بیشتر از تعداد 2 PM بیشتر از تعداد 2 دقیقه در هر کشور مشاهده میشود. طرح E{14}}DRIVE شامل 20 میلیارد INR (روپیه هند) (240 میلیون دلار آمریکا) برای ایستگاههای شارژ عمومی EV، با برنامههایی برای پشتیبانی از 22 100 شارژرهای EV هدفمند برای وسایل نقلیه چهار چرخ الکتریکی تا مارس 2026.
در سایر کشورها، حدود 630 000 نقطه شارژ عمومی بین پایان 2024 و 2030 در STEPS اضافه میشود، یا به طور متوسط 105 000 نقطه شارژ عمومی جدید در سال. دولتها در سراسر جهان اهدافی را برای نقاط شارژ عمومی برای حمایت از گسترش آن تا سال 2030 و پس از آن تعیین کردهاند. ژاپن تا سال 2030 دارای 300 000 نقطه شارژ عمومی است که تقریباً 9 برابر سهام در پایان سال 2024 است. دولت نیوزلند قصد دارد تا سال 2030 10 000 نقاط شارژ داشته باشد، که نسبت به پایان سال 2024 هفت-برابر افزایش یافته است. تایلند 12 000.
