شارژرهای وسایل نقلیه الکتریکی تفاوتهای چند بعدی-در چشمانداز صنعت به سرعت در حال تحول نشان میدهند. این تفاوتها هم از انتخاب رویکرد فنآوری و هم از درخواستهای متفاوت سناریوهای کاربردی مختلف در رابطه با کارآیی شارژ، شرایط استقرار، و اثربخشی هزینه ناشی میشوند. روشن کردن تفاوتهای بین انواع شارژر به تطابق دقیق عرضه و تقاضا و بهینهسازی طرح شبکه شارژ کمک میکند.
از دیدگاه روشهای تبدیل انرژی، اساسیترین تفاوت در تقسیمبندی تکنولوژیکی بین شارژ AC و شارژ DC نهفته است. شارژرهای متناوب برق متناوب AC استاندارد را تولید می کنند و برای تکمیل تبدیل DC ثانویه به -شارژر برد (OBC) متکی هستند. توان خروجی آنها معمولاً بین 3.5 تا 22 کیلو وات است که برای سناریوهایی که شامل مدت زمان طولانی پارک و نیازهای کم برای سرعت شارژ هستند مناسب است. از مزایای آنها می توان به ساختار تجهیزات ساده، هزینه کمتر و حداقل تاثیر بر شبکه برق اشاره کرد. از سوی دیگر، شارژرهای DC دارای ماژولهای یکسوسازی و تبدیل DC هستند که مستقیماً برق DC را به باتری میرسانند. توان خروجی آنها 60 تا 480 کیلووات یا حتی بیشتر را پوشش میدهد، که میتواند در مدت زمان کوتاهی دوباره{13}}قدرت انرژی را تکمیل کند. آنها برای محیطهایی با نیازهای زمانی سخت، مانند شبکههای بزرگراهی و ایستگاههای شارژ سریع شهری{15}مناسب هستند.
بر اساس ویژگی های نصب و کاربران هدف، شارژرهای وسایل نقلیه الکتریکی را می توان به شمع های شارژ عمومی، شمع های شارژ اختصاصی و شمع های شارژ خصوصی دسته بندی کرد. ایستگاههای شارژ عمومی به روی عموم باز هستند، با تأکید بر سازگاری بالا و در دسترس بودن 24 ساعته، و اغلب به سیستمهای پرداخت هوشمند و تعامل انسان{3}}ماشین مجهز هستند. ایستگاههای شارژ اختصاصی به ناوگان ثابت مانند اتوبوسها و وسایل نقلیه لجستیکی، با استراتژیهای استقرار و اعزام متمرکز به سمت بهرهوری عملیاتی خدمات میدهند. ایستگاههای شارژ خصوصی عمدتاً برای خانهها و جوامع مسکونی هستند و بر نصب راحت و استفاده ایمن- کم مصرف تمرکز دارند. این سه نوع در پیکربندی قدرت، پروتکلهای ارتباطی و پلتفرمهای مدیریتی متفاوت هستند.
از نظر سطح قدرت، ایستگاههای شارژ AC به انواع کم-قدرت (3.5-7 کیلووات) و متوسط{3}} (11 تا 22 کیلووات) تقسیم میشوند که مربوط به قابلیتهای شارژر داخلی مدلهای مختلف خودرو است. ایستگاه های شارژ DC به دو دسته شارژ سریع معمولی (60-120 کیلووات)، سوپرشارژ (200-480 کیلووات) و مگاوات{11}سطح شارژ (بیشتر یا مساوی 1000 کیلووات) تقسیم می شوند. جهش در قدرت باعث کاهش تصاعدی در زمان شارژ می شود، اما همچنین تقاضاهای بیشتری را برای ظرفیت شبکه و طراحی اتلاف گرما ایجاد می کند.
از نظر نوآوری در حالت شارژ نیز تفاوت اساسی بین شارژ سیمی و شارژ بی سیم وجود دارد. شارژ سیمی برای انتقال انرژی به اتصالات فیزیکی متکی است. این یک فناوری بالغ با راندمان بالا است. شارژ بیسیم از طریق القای الکترومغناطیسی یا تشدید مغناطیسی به انتقال بدون تماس دست مییابد و نیاز به وصل و قطع برق را از بین میبرد و برای سناریوهایی مانند پارکینگهای ثابت و پارکهای بسته مناسب است، اما هنوز جایی برای بهبود کارایی، هزینه و محافظت در برابر تداخل اجسام خارجی وجود دارد. علاوه بر این، در حالی که تعویض باتری به معنای سنتی «شارژ» نیست، با تعویض مکانیکی بسته باتری، انرژی را دوباره پر می کند، که به طور قابل توجهی با منطق استفاده از یک شارژر متفاوت است.
به طور کلی، تفاوت بین شارژرهای خودروهای الکتریکی در روش های تبدیل، محدوده قدرت، سناریوهای استقرار و مسیرهای نوآوری تکنولوژیکی آنها نهفته است. این تمایزات زمینه ها و عملکرد قابل اجرا آنها را تعیین می کند. درک و استفاده منطقی از این تفاوتها میتواند برنامهریزی علمی و بهرهبرداری کارآمد از تأسیسات تکمیل انرژی را ارتقاء دهد و پشتیبانی محکمی را برای پذیرش گسترده وسایل نقلیه انرژی جدید ارائه دهد.
